Nasze-Bajki.pl - Bajki do czytania, Darmowe bajki do czytania

Bocianie gniazdo Wiosna to czas ptasich powrotów. Wiele ptaków zimą odlatuje do ciepłych krajów, by wiosną powrócić do swoich gniazd. Taki zamiar miała para bocianów. Wiele dni byli w podróży. Cel ich wędrówki był już bardzo bliski.
– Rozpoznaję ten lasek. Już jesteśmy blisko. Zaraz za nim będzie nasza stodoła – poinformował pan bocian.
– To dobrze, jestem już bardzo zmęczona – narzekała pani bocianowa.
– Już wkrótce usiądziemy na własnym gnieździe – pocieszał pan bocian.
– Mam nadzieję, że nikt go nam nie zajął – zastanawiała się pani bocianowa.
Ptaki minęły lasek. Zataczając w powietrzu koła, rozglądały się za swoim gniazdem. Powinno ono znajdować się na dachu starej stodoły. Niestety, nigdzie nie mogli go dostrzec.
– Nie wiem, co się stało, ale nie widzę naszego gniazda – powiedział pan bocian.
– Może pomyliliśmy miejsce, może jest tu jeszcze inny lasek – zastanawiała się pani bocianowa.
– To niemożliwe. Tyle razy latałem nad tym miejscem. Znam tutaj każde drzewo. Przy tamtym starym dębie powinna stać stodoła, a na niej powinno być nasze gniazdo – przekonywał pan bocian.
– Polećmy tam i sprawdźmy to dokładnie – zaproponowała pani bocianowa.
Ptaki wylądowały na starym dębie. Dopiero teraz zauważyły, że stodoła z ich gniazdem została zburzona. Na dole były ruiny, a wśród nich widać było rozwalone bocianie gniazdo.
– To straszne, jak to się mogło stać? – zastanawiał się pan bocian.
– Co my teraz zrobimy, gdzie zamieszkamy? – martwiła się pani bocianowa.
Nieoczekiwanie do rozmowy dołączył mały wróbelek, który siedział na gałęzi obok, w swoim małym gniazdku.
– Jesienią, po waszym odlocie, nawiedziła nas bardzo silna wichura. To ona zniszczyła stodołę i wasze gniazdo.
– Nie mamy już naszego gniazda. Chyba będziemy musieli wrócić do ciepłych krajów – smutnym głosem stwierdził pan bocian.
– To niemożliwe. Podróż tutaj była bardzo męcząca, nie dam rady jeszcze raz pokonać tak długiej drogi – użalała się pani bocianowa.
– Możecie zamieszkać na tym dębie – zachęcał mały wróbel, dodając: – Ja również kiedyś miałem gniazdo pod dachem stodoły. Po jej zniszczeniu uwiłem sobie gniazdko tutaj. To bardzo solidne i mocne drzewo. Nawet silna wichura nic mu nie zrobiła.
– To dobry pomysł, ale nasze gniazdo jest dużo większe od twojego. Nie wiem, czy to drzewo wytrzyma taki ciężar – zastanawiał się pan bocian.
– To jest dąb, bardzo mocne drzewo, a tuż nad waszymi głowami jest gruby konar – doskonałe miejsce na gniazdo – zachęcał wróbelek.
– Nasze gniazdo jest nie tylko ciężkie, ale także długo się je buduje. Czy zdążymy je zbudować, zanim zniosę jajka? – zastanawiała się pani bocianowa.
– Ja chętnie pomogę – zaoferował się wróbelek, dodając: – Jestem mały, ale bardzo szybko latam. Zresztą na tym drzewie mieszka wiele innych ptaków. Myślę, że one również chętnie pomogą.
Tak też się stało. Wszyscy mieszkańcy dębu pomagali bocianom w budowaniu nowego gniazda. Już po kilku dniach było ono gotowe – w samą porę, bo pani bocianowa właśnie zniosła w nim jajka. Wszyscy mieszkańcy dębu bardzo się zaprzyjaźnili. Wieczorami słychać było ptasie śpiewy, a rano bociani klekot. Wszyscy tworzyli jedną, wielką, ptasią rodzinę.

Profil autora: EwaB ilość bajek publicznych

(302)

(303)

ocena czytelników: 7,17 (12 głosów)

oceń tę bajkę:

inne bajki tego autora bajki wyróżnione inne bajki w portalu